Drodzy Nauczyciele, Miłośnicy teatru i Uczestnicy Teatralnej Akademii Nauczyciela – poniżej publikujemy drugą recenzję spektaklu, który mieliśmy przyjemność oglądać w ramach TAN w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku.
Autorką jest Pani Paulina Cholewińska, instruktor teatralny, nauczyciel w Miejskim Przedszkolu nr 34 w Płocku. A już wkrótce spotkamy się z Panią Pauliną w naszym STUDIO 108.
RECENZJA
Spektakl „Sam, czyli przygotowanie do życia w rodzinie” to historia, w której wielu widzów może pomyśleć: „O, to przecież u mnie w domu!”
Przedstawienie pokazuje, że życie w rodzinie to nie bajka z jednorożcami, tylko raczej codzienność w stylu: „Kto znów nie wyniósł śmieci?” albo „Mówiłem do ciebie trzy razy!”. I właśnie w tym tkwi jego siła – jest prawdziwe.
Główny bohater przeżywa sytuacje, które brzmią znajomo: nieporozumienia, trzaskanie drzwiami, ciche dni, a czasem brak rozmowy, kiedy wszyscy siedzą obok siebie, ale każdy w swoim telefonie. Spektakl pokazuje, że w rodzinie – podobnie jak w drużynie piłkarskiej czy w klasowym projekcie – nie wystarczy mieć prawa. Trzeba też coś od siebie dać. Czasem cierpliwość. Czasem pomoc. A czasem po prostu wysłuchać, nawet jeśli bardzo chce się mieć ostatnie słowo.
To, co ważne – przedstawienie nie wygłasza morału jak nauczyciel na apelu. Raczej delikatnie podsuwa lustro i mówi: „Zobacz, może da się to zrobić inaczej?”. Pokazuje, że konflikt nie musi oznaczać końca świata (choć w chwili kłótni często tak się wydaje), a rozmowa potrafi zdziałać więcej niż obrażanie się do kolacji.
Dużym plusem są naturalne dialogi i prosta forma – wszystko jest zrozumiałe, bez nadęcia. Widz nie czuje się pouczany, tylko raczej zaproszony do refleksji. Bo przecież nikt nie jest idealnym synem, córką, mamą czy tatą. Każdemu zdarza się coś „palnąć” albo nie zrozumieć drugiej strony.
Spektakl przypomina, że rodzina to trochę jak wspólne mieszkanie w małej przestrzeni emocji – czasem jest tłoczno, czasem głośno, ale jeśli jest rozmowa i odrobina empatii, da się w tym wszystkim całkiem dobrze żyć. I może nawet… polubić wspólne sprzątanie (no dobrze, prawie… 😉 ).
Paulina Cholewińska
